บทที่ 1 ตำรวจ vs มาเฟีย

แสงสว่างที่สาดเข้ามาตามรอยแยกเล็กๆของมู่ลี่ในร้านอาหารระดับมิชลินทำให้บรรยากาศภายในดูสลัวลงเล็กน้อย ผมใช้สายตากวาดมองไปรอบๆภายในร้านด้วยความระมัดระวัง มีคนกลุ่มหนึ่งนับคร่าวๆแล้วประมาณสิบคนเห็นจะได้ ยืนล้อมคนๆหนึ่งเอาไว้ คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคุ้นตาผมมากที่สุด เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะผมนั่งอ่านข้อมูลของเขามาทั้งคืนน่ะสิครับ ที่ผมต้องมายืนชงกาแฟอยู่ตรงนี้มันไม่ใช่หน้าที่เลยจริงๆ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ มันเป็นหน้าที่นี่นา เดี๋ยวๆหน้าที่ผมไม่ใช่ชงกาแฟ เอาใหม่หน้าที่ผมคือสังเกตุสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องอาหารนี้ต่างหาก ผมเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนของกรมตำรวจต่างหากล่ะครับ ผมกวาดสายตาอีกครั้งแล้วก้มลงรินกาแฟลงแก้วพร้อมกับปรุงรสตามที่ผมชอบกินนั่นแหละ พอเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องผงะถอยหลัง ไอ้สัสนี่ยิงผม

"โอ๊ย!! เหี้ยมึงจะยิงทำไมวะสัสเอ้ย"ผมรีบเอามือกุมไหล่ของตัวเองเอาไว้แน่นเลือดไหล่ออกมาจนชุ่มเสื้อแดงเถือก มันใช่เวลามายิงกันเองมั๊ยวะเนี่ย ผมสบถออกมายาวเหยียด ตัดสินใจเดินเดุ่มๆข้าไปหามันทันที

"มึงจะยิงกูเอาโล่หรือไงวะ"ผมกระชากเสียงใส่มันที่ยิงคนแท้ๆกลับทำหน้าเหมือนกำลังชมสวนอยู่ได้

"ออกไป!"ดูมันสั่งสิครับ ไอ้บ้าอำนาจเอ้ย

"ทำไมกูต้องออกไป ในเมื่อมันเป็นหน้าที่ พวกมึงก็รู้ว่ากูคือใคร

"กูบอกให้ ออก ไป!"ไอ้ ไอ้ ไอ้หน้าด้านเอ้ย ผมเม้มปากยืนถลึงตาใส่ไอ้หน้าตายที่กำลังเอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวจั๊วะเช็ดมือตัวเองอยู่ ส่วนลูกน้องมันที่ดูเหมือนจะเป็นมือขาวรับเอาปืนกระบอกหนึ่งจากมันมาเช็ดเบาๆ

"จะให้กูออกไปไหน มึงก็รู้ว่ากูเป็นใครแล้วเสือกยิงมาหาพ่องเหรอ"ผมตวาด มันลุกขึ้นยืนช้าๆขยับเสื้อสูทของมันให้หายยับแล้วเดินมาจ้องหน้าผมนิ่งๆ ดวงตาของมันเหมือนเหยี่ยวจ้องเขม็ง ก่อนจะยิ้มเยาะที่มุมปาก ใช้นิ้วชี้ของมันจิ้มหน้าผากผมแรงๆจนผมหน้าหงาย

"กระรอกจอมสอด ระวังเถอะจะถูกแมวจับกินไม่รู้ตัว"

"กูไม่ใช่กระจอก แล้วกูก็ไม่กลัวแมวส้นตีนอะไรนั่น มึงไม่แหกตาดูเวลาเหรอ ว่ามันเลทขนาดไหน พวกไอ้เชนยังไม่เห็นปรากฏตัวอีก"ผมหงุดหงิดครับเจ็บไหล่ก็เจ็บ เสียเวลาก็เสียเวลา มันเอามือสองข้างสอดเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วมองหน้าผมนิ่งๆ ไม่รู้ในใจมันคิดห่าอะไรอยู่ให้ตายเหอะ

"นอกจากจะสอดรู้สอดเห็นแล้ว ยังโง่อีกด้วย นี่กรมตำรวจเค้าไม่มีคนอื่นที่ฉลาดกว่านี้แล้วหรือไงกัน"

"อะ..ไอ้เหี้ย มึงกล้าด่ากูโง่งั้นเหรอวะ"ผมตวาดใส่หน้ามันแล้่วต้องชะงัก มันทันคว้าปืนมาจ่อหน้าผากผมตอนไหน ผมมองไม่ทัน

"ถ้ามึงฉลาด มึงก็น่าจะรู้ว่าทำไมกูถึงนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งที่นัดกันเอาไว้แล้ว สมองหมูอย่างมึงคงคิดอะไรไม่เป็นสินะ แล้วกูบอกเอาไว้ก่อน ทุกคนที่คุยกับกูไม่เคยมีใครกล้าขึ้นเสียง มีมึงเป็นคนแรก ไม่รักตัวกลัวตายหรือไง"จบประโยคมันก็ขึ้นนกเตรียมเหนี่ยวไกปืน ผมหลับตาปี๋เมื่อได้ยินเสียงดังกริ๊ก พอลืมตาขึ้นพวกมันก็หายไปแล้วครับ ผมเม้มปากแน่นเจ็บใจที่โดนมันดูถูกเอา เผลอบีบมือที่กุมแผลไว้แน่นจนต้องแหกปากร้องออกมาเอง

"สัสเอ้ยเจ็บชิบหาย"ผมเจ็บเองร้องเองนักเลงพอครับ พอนึกได้ก็รีบหยิบโทรศัพท์ด้วยมือข้างเดียวกดโทรหาหัวหน้าเพื่อรายงานเรื่องที่เกิดขึ้น ตามเดิมครับโดนด่าจนหูชา ผมไม่ได้รายงานว่าถูกมันยิงจนได้รับบาดเจ็บบอกเสร็จก็นั่งรถแทกซี่ไปที่โรงพยาบาล

"เฮ้!"เพื่อนผมลีญ่าเป็นหมออยู่ที่นี่ครับ ลืมบอกไปที่นี่เป็นโรงพยาบาลของกรมตำรวจ หากเจ้าหน้าที่บาดเจ็บก็มารักษาที่นี่แหละครับ แถมยังเปิดรับรักษาคนนอกด้วย นี่คือคำทักทายของเพื่อนซี้ผม

"ไปโดนยิงจากที่ไหนมา"เธอช่วยถอดเสื้อออกให้ผมแล้วก้มลงมองแผล

"งานน่ะ"

"ทำอะไรไม่ระวังเอาเสียเลยนะ ดูสิผิวขาวๆสวยๆของนายเสียหมดเลย เสียดายของจริงๆ"ผมได้ยินก็ถอนหายใจเฮือก ก็ดูคำชมสิครับมันต้องชมผู้ชายแบบนี้เหรอ

"เหลวไหลน่าเลส นั่นมันใช้สำหรับชมผู้ชายหรือไง"ผมเบ้ปาก เมื่อเธอใช้คีมเขี่ยเอาเนื้อไหม้ๆของผมออกเพื่อทำความสะอาดใบหน้าสวยๆนั่นเคร่งเครียดจนดูเหมือนผมอาการโคม่า พอเห็นแผลแล้วเธอก็จิ๊ปากด้วยความไม่พอใจ สายตาผมที่มองใบหน้าไม่สบายใจนั้นด้วยความรู้สึกอ่อนใจ ผมรักเธอ ใช่ครับผมรักเธอตั้งแต่ที่เราเข้าโรงเรียนนายตำรวจด้วยกันแล้ว แต่เธอเลือกที่จะเป็นแพทย์ส่วนผมเลือกมาทางสายบู้ ที่สำคัญความรู้สึกผมไม่เคยประกาศออกไปให้เธอรู้

"ไม่ต้องกังวลน่ามันเรื่องเล็กน้อย"ผมแลอบใจเธอเบาๆ

"เล็กน้อยกับผีน่ะสิ ใครยิงนาย"เธอโมโหจนน้ำเสียงห้วนไปเลย

"คู่อริน่ะ ไม่ทันระวัง"

"นายต้องดูแลตัวเอง ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นห่วงนายมากน่ะ"ผมถอนหายใจ กลืนก้อนความรู้สึกเอาไว้ข้างใน เธอเป็นคู่รักของบัดดี้ผมครับ แต่ว่าบัดดี้ผมตายไปแล้วไฮ่หวินเป็นนายตำรวจที่เก่งกาจคนหนึ่ง ตอนนั้นพวกเราไปเป็นสายในแก้งมาเฟียแก้งหนึ่ง ก็พวกไอ้เชนล่ะครับไฮ่เหวินถูกจับได้แล้วถูกยิงตายผมกลับไปช่วยไม่ทัน ดังนั้นลีญ่าจึงโสดมาจนถึงเดี๋ยวนี้คิดแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้จริงๆ

"รู้น่า แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอกเธอก็รู้นี่นาว่าฉันสัญญากับไฮ่หวินเอาไว้แล้ว ว่าจะปกป้องเธอตลอดไปแล้วจะตายง่ายๆได้ยังไง"ผมยิ้มจ้องไปที่ดวงตาคู่สวยของเธอ ลีญ่าน้ำตาคลออยู่ในดวงตา มือเรียวสวยนั่นสั่นน้อยๆ

"อือ รู้ก็ดี จำเอาไว้นะห้ามเจ็บห้ามตาย ชีวิตนายคือของฉัน"ลี่ญ่าจิ้มสำลีเข้าที่แผลผมแรงจนผมสะดุ้งเผลอร้องออกมา

"โอ๊ยยย!!เจ็บนะ เบามือสิคุณหมอ"ผมแหกปากลั่นห้องฉุกเฉิน

"จำเอาไว้ถ้าคราวหน้ามีแผลกลับมาอีกฉันจะทำนายเจ็บมากกว่านี้ ดีนะที่กระสุนทะลุแล้วไม่โดนกระดูกน่ะ ไม่งั้นเข้าห้องผ่าตัดแน่ ฝีมือคนยิงไม่เลวนี่นา"

"ไม่เลวจริงๆน่ะแหละ"ผมพึมพำเบาๆ แค้นนี้ต้องชำระครับ ใครจะไปลืมง่ายดาย